در دل شالیزارهای طلایی مازندران، جایی که باد شمال با عطر برنج تازه مخلوط می‌شه و آفتاب غروب رنگ نارنجی به همه چیز می‌پاشه، بی بی ملیحه ایستاده بود. اون زن سالخورده‌ای که صورتش مثل نقشه‌ای از سال‌های سخت‌کوشی بود، با چین و چروک‌هایی که هر کدوم داستانی از باران‌های بهاری و خشکسالی‌های تابستونی رو تعریف می‌کردن. من همیشه وقتی به چنین تصاویری نگاه می‌کنم، یاد مادربزرگ خودم می‌افتم که تو روستای کوچیکی نزدیک بابل، هر صبح با یه دستمال رنگی سرش رو می‌بست و می‌رفت سر زمین. بی بی ملیحه، یا همون “بی بی شالیزار” که محلی‌ها صداش می‌زنن، بیش از هفتاد سالشه اما هنوز مثل جوون‌ها خم می‌شه و خوشه‌های برنج رو با دستای زمختش جمع می‌کنه. اون می‌گه: “این زمین‌ها نه فقط خاک هستن، روح اجدادمون توشونه. هر دونه برنج، یه قصه‌ست.”

داستان بی بی از دهه‌های پیش شروع می‌شه، وقتی که مازندران هنوز پر از شالیزارهای سنتی بود و کشاورزا با روش‌های قدیمی، بدون سموم شیمیایی زیاد، برنج می‌کاشتن. بی بی جوون که بود، با پدرش تو زمین‌های حاصلخیز کار می‌کرد. اون زمان، برنج طارم اصل ایرانی – همون که حالا با نام شالیا برند شده – بهترین محصول منطقه بود. معطر، دونه‌درشت، و پر از مواد مغذی که آدم رو سیر نگه می‌داشت بدون اینکه سنگین کنه. من شخصاً معتقدم که برنج ایرانی، به خصوص از نوع طارم، یه جور جادو داره؛ طعمش تو یه سفر به شمال، یه بشقاب چلو با کباب خوردم که هنوز مزه‌ش زیر زبونمه – همه‌ش به خاطر کیفیت برنج بود.

حالا در سال ۲۰۲۵، اوضاع کمی تغییر کرده. طبق آمار رسمی وزارت کشاورزی ایران، تولید برنج در کشور به بیش از ۳ میلیون تن رسیده، که مازندران با سهم ۳۸ درصدی‌اش، همچنان پیشتازه. این افزایش تولید، نتیجه ترکیب دانش علمی مهندسان با تجربه کشاورزایی مثل بی بی‌ست. شرکت شالیا، که بی بی یکی از کشاورزان همکارشونه، دقیقاً همین راه رو رفته. اونا تو یکی از بهترین نقاط مازندران، با خاک طبیعی حاصلخیز، برنج تولید می‌کنن و مصرف کود و آفت‌کش رو به حداقل رسوندن. نتیجه؟ برنجی ارگانیک، سالم، و با کیفیتی که نه تنها برای بدن خوبه، بلکه به محیط زیست هم آسیب نمی‌زنه. بی بی می‌گه: “ما دیگه سم نمی‌پاشیم مثل قدیما؛ حالا علم کمک می‌کنه تا طبیعت خودش کارش رو بکنه.” من که این رو می‌شنوم، خوشحال می‌شم چون در دنیایی که همه چیز صنعتی شده، چنین رویکردی مثل یه نفس تازه‌ست.